Yo misma y mis circunstancias
Nací tres días antes del intento del golpe de estado; tan pronto como llegué a casa con mis padres del hospital, Tejero gritaba en el Congreso y mi abuelo vaticinaba el fin del mundo, pegado a la televisión del salón. Quizá este traumático recibimiento, a poco de empezar lo que iba a ser mi vida, fue el causante de que el pesimismo se instalara para siempre en mi frágil subconsciente.
Qué queréis que os cuente, para mí Murphy era un optimista, pero como buena piscis, también soy extremadamente contradictoria, así que acompaño el caldo con un ácido sentido del humor. Todo un paquete de contrastes. Dicho esto, entenderéis que presentarme resulte complicado, porque de todo lo que digo, podría decir lo contrario y seguiría siendo yo.
Así, haciendo honor a la incoherencia, pese a los lazos y vestidos que me ponía mi madre, no me sentía muñeca para decorar estanterías y preferí, con 5 años, lanzarme a la calle en busca de reportajes, inspirada en mi personaje televisivo favorito: la rana Gustavo. Años más tarde, la película de Nick Nolte, Bajo el fuego, en la que interpretaba a un reportero de guerra, me reafirmó en mi vocación.
Sin embargo, el futuro siempre es algo incierto y en mi mayoría de edad, no hubo balas surcando el cielo en conflictos armados, aunque sí fui desterrada a la ciudad del Lérez, adonde llegué con llanto y de donde me fui con el mismo dolor, porque, al fin y al cabo, el roce hace el cariño… o rozadura.
Allí estudié resignada Publicidad durante cuatro años, tiempo tras el cual decidí que el consumismo y la manipulación no me resultaban nada estimulantes, por lo que dediqué el proyecto fin de carrera a investigar las posibilidades del comercio justo y huí a Burdeos con una beca Erasmus debajo del brazo. Siempre a contracorriente.
Después de aquello y para tranquilidad de mis padres, que ya me veían en una aldea perdida de Colombia cultivando café ecológico, encontré trabajo en un gabinete de comunicación, organizando eventos sociales y deportivos para gente VIP. Cada vez aprecio más las ironías de la vida. Lógicamente, esta experiencia duró hasta que una asociación sin ánimo de lucro requirió de mi savoir-faire. Necesitaban una responsable de comunicación todo terreno ya que las labores del puesto eran de lo más variopintas: desde la simple elaboración de notas de prensa, pasando por la concienciación medioambiental en los colegios, hasta la organización de eventos deportivos internacionales.
Así que, actualmente, la reportera dicharachera en la que creía que me convertiría se pasa la mayor parte del tiempo trabajando y viajando únicamente a través de la red, por lo que cada mañana al ponerme delante del ordenador no puedo evitar sentir nostalgia y preguntarme desde qué barrio estará informando mi rana favorita. Desde A Coruña para el Vagon Bar, Katia.
Nueve años en el exilio
Cambié el Guadalquivir y la Sierra de Cazorla por la virgen de la Fuencisla y el cochinillo. Durante 6 años. Allí me acostumbré al frío y al carácter castellano, a los buenos amigos, a las malas compañías; aprendí a conocer y escuchar a los extraños que me rodeaban, y que se convertirían, años más tarde, en los protagonistas de una de las experiencias más enriquecedoras de mi vida.
Más tarde, el rio Monelos llamó a mi puerta y me vine a probar suerte a la orilla del Atlántico. La intención era clara, estudiar, estudiar y estudiar. Me lo pusieron complicado. El carácter afable de los gallegos, las comidas del domingo en la aldea, el Deportivo y el Albariño hicieron que me desviase, aunque poco, de la misión que tenía que cumplir: acabar lo que había empezado en Segovia. Pero casi, casi lo he conseguido, 36 meses más tarde, solo me separan dos asignaturas de mi Licenciatura. Todo chega, que dicen por aquí.
Así que tras nueve años en el exilio me resulta complicado describir como soy. Las experiencias que he vivido son las que mejor me describen. Me alegro de haber visitado todos estos lugares, haber conocido a todas y cada una de las personas que me han acompañado en este viaje y sobre todo de haber podido aprender de todas ellas.
Javier Martín Bueno.
De min mesma
Eu non sei se é pola idade, pero a estas alturas da miña vida resístome a facer unha autodescrición gabando as miñas dotes profesionais e os meus atributos persoais. Así que, máis que falar de como son e do que me gusta, falarei do que non me gusta e do que me preocupa, porque quizá iso axude mellor a saber como son. Aínda que só sexa porque a listaxe de cousas que non me gustan é máis limitada que a das que me gustan. Afortunadamente.
Preocúpame moitísimo o mal trato que se lle dá aos nenos. Maltrato físico, pero tamén calquera forma de violencia, incluída a que non se dá con golpes, como a desatención, a falta de cariño e tamén todo o contrario, o exceso de cariño.
Preocúpanme os maiores, pola desprotección á que poden chegar nesta sociedade encamiñada ao utilitarismo. Pero tamén polo vacío ao que ás veces os condenamos. Recentemente, contáronme o caso dunha persoa maior que morreu nun edificio de só vinte pisos e ao que un dos seus veciños, que reside alí desde hai vinte anos, non coñecía. É máis, foi ao velatorio para verlles as caras aos seus conveciños.
Preocúpame a falta de compromiso en xeral da xente. Compromiso coa sociedade da que formamos parte e á que tanto criticamos pero á que non somos capaces de darlle nin un pouco do noso tempo nin do noso interese. E non falo de grandes xestos, senón das pequenas implicacións da vida cotián, como participar activamente na comunidade de veciños, na asociación de pais do colexio, na organización de actos para o ben común ou na reciclaxe profesional e vital escoitando o que traen as novas tecnoloxías e xeracións.
En fin, isto só é unha pequena mostra das cousas que me preocupan. Por suposto, preocúpame a paz mundial, a economía, o benestar social, a igualdade, etc., etc.. pero estes rasgos non son definitorios dunha persoa, mentres que polo que se conta máis arriba, quizá alguén xa puido vislumbrar que son muller, con fillos pequenos, con pais que van para maiores, que se implica en asociacións e actividades de interese colectivo e que está a estudar para saber por onde vai o mundo.
Se alguén non chegou a esa conclusión, desde logo terei que aplicarme máis nos meus estudos para aprender a comunicarme mellor.
Eu son así
Chámome Lorena Ambroa. Son unha rapaza de 22 anos que vive nunha pequeña localidade chamada A Laracha, situada na provincia da Coruña. Adiquei estos últimos catro anos da miña vida, aínda que non de forma exclusiva, a sacar a carreira de Comunicación Audiovisual nas Universidades de Pontevedra e Coruña. Nunca me plantexara adicarme a este mundo das novas tecnoloxías e da multimedia, de feito metinme nesta carreira un pouco por impulso. Por sorte, os resultados foron mellores aos esperados e agora non me imaxino facendo outra cousa.
O meu aspecto físico dista moito de semellarse ao dunha top model, sen embargo cos anos aprendín a aceptarme tal e como son. Pouco a pouco funa aprendendo a valorar cada unha das partes do meu corpo, pois entendín que resultamos máis attractivas ante o resto das persoas cando demostramos que nos queremos tal e como somos. É dicir, que nos aceptamos. Despois de todo, e por moi tópico que resulte, o envoltorio do agasallo non é o que máis conte, senon o que hai no seu interior. Ou iso tratan de transmitirnos, polo menos na parte teórica da vida.
Mido 1,67 metros de altura e peso uns 56 kilos. Teño o pelo moreno, que adoito cortar moi amiúdo. É como unha forma de terapia para min. Cando paso por malos momentos na viña vida e necesito un cambio, ese cambio damo o meu peluqueiro, quen sempre se encarga de lembrarme que as longas melenas afen as miñas faccións, facéndome cara de cabalo.
Aínda que despois de ler isto eu vos poida parecer que son unha persoa que me deixo influenciar polo que diga ou pensé a xente de min, para nada é certo. Considérome unha rapaza de ideas fixas, chegando incluso a ser bastante teimuda cando considero que teño a razón. Ademáis, teño que admitir que posúo un carácter moi forte. Calquera cousa que me disguste levemente provoca que algo arda no meu interior e que comece a emerxer certa furia que preciso sacar ao exterior. Por sorte podo chegar a controlarme bastante e esa sensación desaparececoa mesma velocidade coa que aparece. No meu caso, pódeseme aplicar o refrán que reza “can ladrador, pouco mordedor”, ou mesmo o que di “xente xoven, leña verde. Todo é fume!”.
Adempero, non todas as cousas a cerca da miña personalidade son negativas. A pesar de todo considérome unha persa traballadora, loitadora e responsable. Gústame que as cousas se fagan ben e que saian ben, aínda que para iso haxa que emplearse ao máximo ou que sexa preciso empregar moito tempo. E por isto tamén polo que eu diría que son un pouco máis perfeccionista e constante que a mioría da xente.
Por outra banda, o meu carácter optimista e extrovertido fai que non me resulte complicado coñecer xente e facer amigos. Dou confianza moi rápido e son moi leal coas persoas que me rodean, pero tamén a esixo pola súa parte.
Sei que aínda quedan aspectos da miña personalidade e do meu aspecto físco que non mencionei. Sen embargo, creo que os mencionados son os que mellor me definen. Para ben ou para mal. Eu son así.
Así creo que soy…
Resulta bastante complicado decir uno mismo como es, o mejor dicho como cree que es, me “sufro” todos los días, así que intentaré explicarlo.
Soy Nuria tengo 25 años, soy de un pueblo al norte de Galicia llamado Cariño, puerto de mar al que voy todos los fines de semana y en el que viví 18 años de mi vida hasta que tuve que seguir mis estudios en otro lugar. Hice la diplomatura de Terapia Ocupacional en A Coruña con la que posteriormente accedí a Comunicación Audiovisual, licenciatura que curso actualmente. Puedo aclarar con esto, que soy muy indecisa e insegura, me cuesta tomar deciciones que pueden condicionar mi futuro, tengo serias dudas sobre si hice lo correcto y tomé la decisión acertada eligiendo los estudios y quizás en un futuro estudie alguna otra cosa, aunque todo aquello que empiezo intento terminarlo no me gusta dejar las cosas a medias.
Considero que soy responsable con lo que hago, pero me desanimo con facilidad ante cualquier dificultad que encuentro, siento miedo ante lo desconocido, ya que soy muy desconfiada y por eso no suelo tener iniciativa. Pienso mucho en mis errores pasados para rectificar y no volver a equivocarme, siempre me dicen: “no te preocupes que de los errores se aprende”, es cierto.
Tiendo a analizar las cosas, las situaciones con las que me encuentro o a las que me enfrento cada día; reflexiono y me preocupo demasiado por todo. Puedo estar varios días pensando en un mismo tema hasta llegar a alguna explicación o conclusión, como se suele decir soy muy “rayada” por eso siempre digo que sino pensara tanto en todo y actuara sería más feliz, pero es algo que no consigo cambiar.
Con respecto a mi comportamiento ante los demás puedo decir que no hablo mucho, soy reservada y me cuesta darme a conocer, en ocasiones puedo parecer fría y distante; aunque me encanta escuchar a las personas que siempre tienen algo que contar que se abren fácilmente. Sin embargo, una vez que “cojo” confianza muestro mi sentido del humor, suelo hacer bromas, soy la primera que me río de mi misma y me gusta reírme con los demás y pasar buenos momentos.
A menudo digo lo que pienso, soy demasiado sincera e impulsiva lo que me ha llevado a tener más de un conflicto y disgusto, por lo que considero que hay que controlar las palabras que dices ya que puedes hacer daño con ellas: “eres dueño de lo piensas, pero esclavo de lo que dices”.
En cuanto a mis aficiones, destaca la música como parte de mi vida ya que toco un instrumento, la bandurria, lo cual me relaja y me ayuda a liberar tensiones; salir de fiesta con mis amigas y amigos; y ver una buena serie o película.
Espero haberme dado a conocer un poco con estas líneas y simplemente decir como conclusión que nos nos debemos dejar llevar por las primeras impresiones ya que nunca te dirán la verdad.
Así soy…
Me llamo Cristina Silva. Nací el 12 de Octubre de 1983. Soy de Lugo, donde vivo con mis padres y mi hermana, aunque desde que empecé la universidad ya no tengo un hogar fijo. A los 18 me fui a estudiar informática a Segovia. No fue una decisión muy acertada: me parece la carrera más aburrida del mundo y se me da fatal. Cuando algo no interesa por mucho que se insista…A pesar de este pequeño lapsus no todo fue negativo. Gracias a esto conocí una pequeña gran ciudad, a la que me escapo siempre que puedo y donde conocí un montón de amigos que espero conservar durante muchos años.
Durante estos años a parte de entrar y salir saqué tiempo para estudiar, y mal que me pese, siempre le agradeceré a la informática la oportunidad que me brindó de irme un año de Erasmus. Otra vez me tocó hacer las maletas rumbo a Kaiserslautern. Estuve allí nueve meses haciendo un proyecto que me ocupó sólo tres. Los seis meses restantes los empleé en tratar de aprender el idioma, conocer gente y más gente, y en viajar, viajar y viajar. Pero todo lo bueno tiene su fin. Pronto llegó el momento de regresar a España con la carrera acabada y con la angustia de decidir que hacer con mi futuro. Sólo tenía una cosa clara: ¡No más informática en mi vida! Y aquí estoy sentada una vez más frente a un ordenador. Ironías de la vida.
Jacobo es un nombre de seis letras
Jacobo es un nombre de seis letras. A mis padres les tenían que haber nombrado los padres más prácticos del año cuando eligieron para mí este nombre hacia mediados de 1982. A decir verdad esta afirmación significa otorgarme un protagonismo que no me corresponde, así que voy a corregirlo ahora que todavía estoy a tiempo.
Todo debió comenzar un año y cuatro meses antes cuando a mis padres ya no les quedó más remedio que elegir un nombre definitivo para su primer hijo, porque a los seis meses de embarazo la gente ya empieza a hacer preguntas y una de las primeras que sale siempre, aparte de ¿niño o niña? es: ¿y entonces, ya sabéis cómo le vais a llamar? Total que me imagino a mi madre echándole la bronca a mi padre por querer escaquearse como hace siempre a la hora de tomar decisiones importantes y a mi padre haciéndose el despistado.
MAELA: ¡Jesús, vén aquí ahora mismo o te prometo que le pongo de nombre Letrina! ¡Que se lo pongo, eh!
JESÚS: ¡Puestos a arruinarle la vida al chaval le ponemos Cagadero!
MAELA: ¿Te crees muy gracioso, no? ¡Te digo que vengas aquí a-ho-ra mis-mo!
JESÚS: Está bien mujer, no te enfades. Ni que fuera para tanto… ¿Seguro que Cagadero no vale?
Varios piquetes de ojos de mi madre a mi padre y no menos vecinos cabreados después nuestros tortolitos se miran el uno al otro con gesto de complicidad (es posible que mi padre no viera nada al mirar por culpa de los piquetes de ojos).
UNO DE LOS DOS: ¡Ya está! Escoge un número del uno al diez.
EL OTRO DE LOS DOS: El seis.
EL OTRO DE LOS DOS QUE NO ES EL DE ANTES: ¡Pues hala, a escoger un nombre de seis letras!
Unos pocos segundos después, porque mi madre siempre fue de mente más ágil y porque mi padre, aunque puede que lo pensara, no tiene tanto morro como para publicarlo.
MAELA: Mira, le ponemos Carlos, como a mi padre, y así seguro que hasta nos dan un dinerillo extra.
JESÚS: Perfecto, problema resuelto. Buenas noches y hasta mañana.
MAELA: Buenas noches.
Cinco segundos después.
MAELA: ¿No me lo vas a decir?
JESÚS: ¿Decirte el qué? (Se da cuenta de que ha metido la pata pero reacciona a tiempo) Te quiero.
MAELA: Te quiero.
Besos (opcional).
JESÚS: Aunque sigo pensando que Cagadero no era tan malo…
Patada en donde duele y cartilla de racionamiento.
Y así, con gran dolor pero con la satisfacción del trabajo bien hecho, durmiéronse los dos pimpollos, tres si contamos a Carlitos. Pero habían cometido un error imperdonable: ¡Subestimar a la suegra! Claro, cuando mi abuela se enteró de que a mi hermano le iban a llamar Carlos por mi abuelo Calín no le sentó precisamente bien, así que en su infinita sabiduría y toda llena de razón dijo:
MANOLITA: ¡Ah, pues entonces yo quiero que lleve algo mío también!
Y lío al canto, porque a mi abuela cuando se le mete algo entre ceja y ceja apaga y vámonos. Pero bueno, uno se lo perdona porque prepara los freixós más morrocotudos de la historia. Eso debieron de pensar mis padres cuando, en otro alarde práctico, resolvieron el dilema llamando a mi hermano Carlos Manuel. Bueno, eso y que puede que así el dinerillo extra fuera el doble de extra. Lo que no pensaron es que había un cantante bastante famosete que se llamaba igual y que por culpa de eso la infancia de mi hermano iba a ser un poco más perra, sobre todo cuando alguien pronunciaba su nombre completo.
UN CHICO CUALQUIERA: ¡Hala, te llamas Carlos Manuel, como el cantante!
CARLOS MANUEL: Sí, como el cantante y como tus cien padres, gilip…
Total que un año y cuatro meses después, mes arriba, mes abajo, pero definitivamente mucho antes de lo que mis padres hubieran deseado, cuando se vieron ante el mismo problema fueron muy democráticos.
UNO DE LOS DOS: Bueno, al chaval habrá que ponerle nombre también.
EL OTRO DE LOS DOS: Sí, parece lo más justo. ¿Qué te parece Cagadero?
EL OTRO DE LOS DOS QUE NO ES EL DE ANTES: Bah, no está mal, pero tiene ocho letras y Carlos tiene seis, y no querrás que haya diferencias entre ellos, ¿no?
EL OTRO DE LOS DOS QUE TAMPOCO ES EL DE ANTES: Ni por pienso. ¿Qué tal Letrina?
EL OTRO DE LOS DOS QUE NO ES EL DE ANTES, SI NO EL DE MÁS ALLÁ: Letrina tiene siete letras.
EL OTRO DE LOS DOS QUE, NO OS LO VAIS A CREER, PERO TAMPOCO ES EL DE ANTES: Pues sí que está difícil la cosa. ¿Seis letras, eh?
Unos pocos segundos después, porque mi madre siempre fue de mente más ágil y porque a mi padre Dios como que le da igual.
MAELA: Pues nada, como es año santo le llamaremos Jacobo, así mi madre seguro que no nos dice nada y nos prepara freixós y hasta nos da triple dinerillo extra.
JESÚS: Perfecto. Además así al chaval también le humillarán en clase todos los días, ¿porque no querrás que haya diferencias entre ellos, no? Buenas noches.
MAELA: Buenas noches.
Ni te quieros, ni besos, ni farrapos de gaita.
Y Jacobo me quedó. Me gusta mi nombre, me encanta, pero tuve que aguantar a mucho niño pesado, tal y como mi padre había pronosticado.
UN CHICO CUALQUIERA: ¡Ala, te llamas Jacobo, Jacobo como el bobo!
JACOBO: Sí, como el bobo y como tus cien padres, gilip…
Y luego vinieron mis hermanos Miguel y Sergio. Para el pequeño, Sergio, hasta nos dejaron elegir el nombre. Eso sí, con la condición de que fuera de seis letras. Debieron de pensar que bueno, ya que alguna vez le íbamos a tener que limpiar el culete, lo mínimo era dejar que le pusiéramos nombre. Todo muy democrático.
Así que soy el segundo por arriba de los cuatro hermanos Cano, lo que implica que soy uno de los dos del medio y, por tanto, algo molesto a veces, un poco pesado y bastante peliculero. Soy tan flipadete que voy por las calles o en el autobús imaginándome viñetas parecidas a la de los nombres de antes. Voy medio descojonado de la risa así que mucha gente piensa que estoy loco. La verdad, no me extraña.
Este gusto por contar historias y montarme películas fue el que me llevó a matricularme primero en Periodismo, hacer un máster en guión mientras no me licenciaba porque me sentía culpable por sacar la carrera en seis años, y matricularme en Comunicación estos dos últimos. Me encanta el cine y, aunque no voy mucho a las salas, me paso el día viendo películas o series. Reconozco que últimamente consumo muchas más series que películas, sobre todo desde que el año pasado me papé en tiempo récord Twin Peaks, de David Lynch. Comía y dormía poco, no me duchaba siquiera… Me faltó chutármela por la vena. Si la trama lo merece me engancho en seguida y eso me cuesta multitud de faltas de asistencia a clase y algún que otro suspenso. Tampoco me preocupa demasiado, en septiembre codos y punto.
Por lo demás soy un chaval bastante bien diseñado. No quiero decir que sea muy guapo ni muy inteligente, aunque lo piense, sino porque a mis 26 años como mucho habré tenido la varicela y dos gripes. Una vez me caí tres pisos por el hueco de las escaleras en mi residencia universitaria en Salamanca, hace ocho años, y sólo me hice un par de cortes y me rompí un diente. Eso sí, era la quinta vez que me rompía ese diente, un récord que sigue imbatido en la clínica de mi dentista a día de hoy. Estoy muy orgulloso.
Las otras cuatro veces que me partí el diente de marras, una comiendo un bocata de chorizo y tres jugando al fútbol, me vienen que ni pintadas para comentar dos elementos sin los que mi vida no tendría sentido: comida y deportes. Como como un becerro, me encanta y disfruto muchísimo, y por eso estoy gordecho como un botijo. Por eso y porque aunque me fascina el deporte no lo practico muy a menudo. Antes de darme a la mala vida, o a la buena vida, según como se mire, sí que lo practicaba y de todos los colores y sabores: tenis, natación, ciclismo, pero sobre todo fútbol, fútbol sala y tenis de mesa. Pero cuando me marché a la universidad lo fui dejando poco a poco. Ahora que estoy terminando mi etapa estudiantil a ver si lo recupero.
No me arrepiento de nada de lo que he hecho pero sí de lo que he dejado de hacer. Supongo que mi gran asignatura pendiente es luchar por las cosas que quiero, echarle más huevos a la vida. Pero soy muy vago y eso en estos tiempos es lo peor que te puede pasar porque, como decía el padre de un buen amigo mío: ¡os creéis que la vida va a cien por hora, pero va a mil cien!
El primer paso
Me llamo Mariano porque así lo decidió mi madre y la Santa Madre Iglesia. Nací en 1980, año declarado en honor a la Virgen María, por tanto “Año Mariano”. En mi casa no me esperaban. Mi padre siempre creyó que iba a ser niña (ya eran dos niñas y se dice que “no hay dos sin tres”), hasta el punto de apostarse una comida con el ginecólogo si yo salía niño. “La comida que pagué con más gusto”, sigue diciendo aún hoy, si bien es cierto que era una apuesta perdida, teniendo en cuenta que por aquel entonces ya se conocía el sexo de los bebés con medios muy fiables.
Siempre he sido muy inquieto. Esto me lo ha dado el hecho de nacer en Buenos Aires, venir con un año de vida a España, criarme en A Coruña, hacer vida de estudiante en Santiago de Compostela, volver a casa de mis padres (esta vez en Lugo), y volver a la Ciudad de Cristal, lugar de donde nunca debí haberme ido. Ahora, desde que tengo coche me muevo de otra manera, haciendo mía la carretera.
Me gustan mucho los animales. Tengo dos gatos y los quiero mucho, aunque uno de ellos me haya demostrado su cariño mandándome a Urgencias con un zarpazo en el ojo de los que marcan un antes y un después en la vida de cualquiera. También me encanta que todos me digan que no aparento los años que en realidad tengo. Es de las mejores inyecciones de ánimo que me pueden dar. He de confesar que también contribuye el ser un tanto inmaduro y vestir de manera informal, resistiéndome al vestuario de jersey y camisa.
En cuanto a mi formación académica siempre digo que soy muy mal estudiante a pesar de ser licenciado en Historia del Arte, de tener un Ciclo de Formación Profesional en la rama de Turismo, y de estar cursando Comunicación Audiovisual. Soy fruto de este deficiente sistema educativo español, y es posible que llegue al fin de mis días entonando el lema: “No hay mejor vida que la del estudiante”. Debo añadir que en esta nueva etapa soy autosuficiente, uno luchador que por las mañanas va a clase y por las tardes trabaja para salir adelante día tras día.
Para finalizar, diré que de pequeño era un niño poco hablador y muy observador. Con el tiempo las cosas han cambiado y me he vuelto demasiado hablador. Estoy aquí para aprender a escribir y sé que observar es uno de los mejores puntos de partida.
NITO
El tiempo y el cambio
¡Hola!
Me llamo Elena Olivares Sanz. Soy algo tímida, aunque supongo que, como todo el mundo, cada vez menos. Me considero trabajadora y constante, obstinada, alegre y despistada.
Nací en A Coruña, donde resido, aunque toda mi familia es andaluza y segoviana, excepto mi hermano, gallego como yo. Tengo familia en muchos lugares de España, pero se echa de menos que estén cerca. Sobre todo los domingos, cuando los amigos se van a la aldea a ver a sus abuelos y a comer cocido. Pero ellos tampoco probaron un buen cochinillo en un pueblo de Segovia durante las fiestas de San Antonio.
Entre mis aficiones está el cine y la lectura y entre mis debilidades el chocolate y dormir. Creo que esto último me gusta demasiado.
Estudié el primer ciclo de Comunicación Audiovisual en la Universidad de Burgos y estoy acabando el segundo en la Universidade da Coruña.
Hice prácticas en una agencia de publicidad, en la radio y en el gabinete de comunicación de la Universidad aunque lo que realmente me gustaría es trabajar en el mundo del cine.
Este verano tuve la posibilidad de participar en un rodaje. El no querer que se acabe la jornada me hizo darme cuenta de que quería dedicarme a ello, aunque a veces los días parecen eternos. Muchas personas me dijeron que me mantenía la ilusión de la primera vez. Mucha gente pierde la energía y las ganas cuando lleva muchos años en el mismo trabajo. Yo creo que si algo me gusta de verdad nunca va a dejar de ilusionarme.
No sé si seré la única persona a la que le ocurre, pero cuanto más pasa el tiempo parece que me conozco menos, supongo que son temporadas de cambio. No sabría contaros mucho más sobre mí ahora mismo.
Unha singladura permanente
Chámome Cristina López Graça e o azar é unha constante que me persegue.
Comecei Filoloxía Galega para poder acceder a Publicidade e RRPP pero atopeime cunha grata sorpresa …
Conforme pasaron os anos, os intereses mudaron e a lectura e a defensa da lingua galega, convertéronse nos meus compañeiros de viaxe desde a chegada á Coruña.
As malas linguas comentan que son unha persoa sociable, perfeccionista e moi faladora, mais son todo lendas urbanas. Detrás desta face alegre e curiosa, agocho unha realidade ben diferente, unha persoa moi tímida e desconfiada.
A retranca vai ligada ás miñas conversas e o humor é un dos referentes.
A música, a radio e os deportes son tres das grandes paixóns que, a súa vez, comparten espazo co cine e as series. Estas últimas, foron o principal pulo para que a miña escolla fose Comunicación Audiovisual.
A dobraxe, o deseño gráfico, a fotografía e a produción e realización de audiovisuais son algúns dos puntos que máis me interesan na actualidade.
Tampouco me importaría probar fortuna diante da cámara ou no mundo da interpretación. No primeiro caso, creo que a seguridade en ti mesmo é un elemento fundamental, mais é un valor que non teño. E no segundo, coido que non é tan sinxelo, xa que alén de crer nas túas posibilidades… precisas talento.
O optimismo, as ganas de aprender e a humildade son capacidades positivas que posúo pero non son suficientes para permanecer na radio e na televisión, así que confío en poder achar todo os elementos esenciais para conseguir unha oportunidade nas ondas.
Non sei se a descrición foi acertada posto que son moi reservada e non acostumo a amosar con palabras como son, senón con feitos. Simplemente, agardo que con estas liñas, consigades coñecerme mellor.
3 comments