Wagon-bar

Buscando la igualdad

Posted in Práctica libre 2 by silviatf on abril 29, 2010

La mujer sigue a día de hoy discriminada en el trabajo, deberán pasar muchos años para que esta realidad cambie. Muchos estudios aseguran que la mujer cobra menos por realizar el mismo trabajo que un hombre. Esto es debido a la reciente incorporación de la mujer al mundo laboral.

Las empresas siguen prefiriendo a trabajadores hombres ya que los consideran menos problemáticos. En nuestros días aún predomina la idea de que la mujer, además de quedarse embarazada, es la que se encarga de los niños, aunque esta realidad está cambiando. Muchos padres participan activamente en el cuidado y la educación de los niños, incluso cada vez son más los que comparten la baja de maternidad.

Las empresas no juzgan a los hombres por tener pareja o no, para ellas este hecho no supone un riesgo. En cambio cuando la aspirante es una mujer, la perspectiva cambia, adquiriendo el estado civil gran protagonismo. Además los empresarios no ponen en duda la profesionalidad de los hombres que están en edad de ser padres, en cambio la mujer es castigada por tener la facultad que quedarse embarazada.

Actualmente son muchas las mujeres que renuncian a su maternidad por su carrera profesional. Las que optan por tener hijos ven menguada su vida laboral. ¿Por qué tiene la mujer que renunciar a realizarse como madre por su profesión? ¿No son ambas cosas compatibles?

Nuestra sociedad todavía no ha conseguido poner en relieve la importancia de la mujer dentro de la sociedad. No ha sido capaz de educar a sus miembros y hacerles ver el gran papel que desempeñan dentro de ella.

Sorry, I’m tired.

Posted in Práctica libre 2 by BasiaZ on abril 29, 2010

Before calling Maria, Michael made himself a big cup of coffee with milk and two spoons of sugar, sat down on the sofa and with deep look going through the window, he started to analyze. “Ok, she is in Japan, I’m in England; she has good contract there, they know she is good, they would like her to stay, she will probably agree, she cannot miss that chance, sure she will stay, I would do the same…I have good job here, my boss appreciate what I do (I was the best salesman of the last month!), my friends, my family- God, I can’t leave my sister now…her son is so ill…And that girl from human resources… she is so nice…”. Here he stopped analyzing for a while, reminding himself the red, short skirt of Kate (girl from HR). “Yess…” he was constantly thinking. “Yess … maybe..maybe I don’t need Maria?” he was trying to lie himself. He needed her a lot. She was the only one who understands him without words, the only who doesn’t bother his perfectionism (almost obsessive), who understands his sacrifice to the family. Three years of being together has to mean something. And she was always full of hope that everything will be fine, that nothing will change their feelings. But the geographical distance was killing him. He couldn’t stand not touching her for four months. He knew that she feels the same, for sure. “But, fuck, I can’t wait like an idiot until she will decide when to come back! Because she is making a career, I should understand it, if I love her, bla bla, and…grr! What does it mean to wait?! She doesn’t know what she is expecting! I need time, I need life, normal life, not waiting, it’s impossible, it’s tiring, maybe she is not the only one, there is millions of women in this fucking Earth, and that girl from HR….Fuck!” His rational thinking turned into nervous, emotional river of thoughts, which were irreversibly going into the sea that name was “it’s over”. The coffee has been finished, there is no excuse now. Time for the call. She should be on skype now, as it’s the time when they usually talk – she is coming back from work, he just woke up. “Yes, that’s the right decision. She will have nice life in Japan, it was always her dream. I have to have NORMAL life and she will find someone…” he was convincing himself while turning on the computer. He logged up to skype, choose “Maria” on the contact list and press “call”. Characteristic sound was now drilling his mind.
- Hey! Miki, do you hear me? – Maria asked as always.
- Yes, yes I hear you! And do you hear me?
- Perfectly! How are you? Put your camera on!
- I can’t, something happened with it, no idea what – he lied. – I’m fine. I have busy day today. We have special client, I was working whole evening yesterday to prepare amazing presentation. Our new product can be revolutionary, you know, a lot of people are interested in this protecting glasses and my boss trust in me, so I was working hard you know, I’m a little bit tired…
- Oh, I see, I see…You don’t have time to talk?
- No, no! I want to talk with you, sure.
- Oh, ok. I’ve had good day at work, you know? My article has been put on the first pages of the newspaper! I’m really happy.
- I’m glad. You are smart woman.
- I know, hahaha – she has that self-confidence that he loved. – Well…and how are other things?
- Like what?
- I don’t know… Other. Have you met someone interesting? Have you seen something that surprised you? Something…
- Met someone? I’m working all the time! – her question seemed to him quite strange.
- Yeah, you know, I mean maybe…
- No I haven’t met anyone. But there is something I need to tell you. – he couldn’t believe he said it so fast.
- Yes…. – she wasn’t surprised. – And I wanted to talk to you too…
- About what? – “Fuck, I hope she is not pregnant with me”- he thought.
- Miki…I’m tired…I’m sorry but I’m tired… – her voice was now quiet and different – not sad, not angry…just different.
- Of what? What do you mean?
- Of that situation. I don’t know what to do with this whole shit. I miss you so much that I started to feel that I hate you that you cannot be here. I can’t explain it, I know it sounds weird…
- …
- I was thinking maybe…maybe we should have break, start to live our own lives, we are in two different parts of the world, it’s so tiring… I can’t stand waiting, I don’t know when I finish the contract, they like me, I’m happy here…and I met someone…
- …
- Are you there?
- Yes.
- I’m sorry, I’m just really tired. I know I hurt you, I’m sorry… I was thinking about it since long time…I..
- Who is he?
- Ahh…he works with me. It’s nothing serious, of course there was nothing between us, but…you know…
- No, I don’t know! – he still couldn’t believe what he is listening to.
- I’m really sorry, I would prefer to be with you, but if I think about the future, about the present, about everything, it seems to me that it’s the best way…
- What is the best way?!
- That we will start to live separately…
- But we live separately!!!
- You know what I mean…
He knew what she means. Shock. No way, she did it. She is right, he knew, but maybe…maybe there is a chance…why she resigned so quickly? It wasn’t supposed to look like that! It seemed that he forgot what he was thinking about 15 minutes ago. How, why? His proud was deeply injured.
- Ok, I know what you mean – he said still in shock. – I think we have nothing more to talk about. – he tried to save rest of his proud.
- Wait, I don’t want to finish this like that.
- So how you want?! What the fuck you want? For me it’s finished. I don’t want to talk with you know. I need to go. Bye!
- Wait! I…
But he pressed the button “finish conversation” and turned off the skype, in case she wanted to call again. He went to the kitchen, made himself a cup of coffee with milk and two spoons of sugar, sat down on the sofa and started to contemplate. Looking through the open window at the world outside, two tears appear in his eyes, normally not susceptible to any emotions. He was very tired.

Carolina

Posted in Práctica libre 2 by Dani on abril 29, 2010

He estado enamorado una vez en la vida. Me di cuenta de que sentía amor por una persona cuando se convirtió en la protagonista de mis pensamientos. El inicio  de nuestra historia no fue un comienzo casual como los que se producen en la cola de espera para pagar en el supermercado. Tampoco ocurrió  a raíz de un tropiezo entre dos personas que provoca el clásico amor a primera vista. Mi relación se estrenó de una manera más tradicional: un encuentro en entornos académicos.

Nos conocimos el primer año de nuestros estudios universitarios y durante el segundo ya éramos inseparables. Nuestra relación fue intensa desde el principio: nos veíamos en clase, comíamos juntos, íbamos al mismo club deportivo… A medida que aumentaba el apego emocional, nuestra vida social menguaba. Llegó un momento en el nos parecía que para ser felices no necesitábamos a nadie más. Viajábamos juntos, hacíamos planes de futuro y la relación con nuestras respectivas familias era magnífica. El día comenzaba cuando nuestras miradas se cruzaban y llegaba a su fin después de colgar el teléfono tras haber estado hasta altas horas de la madrugada hablando.

Transcurridos dos de los cuatro años y ocho meses que duró nuestro noviazgo, decidimos ampliar el círculo social. Nuestra intención era conocer a gente con la que evadirnos y pasarlo bien saliendo de fiesta. A través de un amigo que conocíamos en el club deportivo del que éramos socios, pudimos entablar relación con varias personas que formaban parte de una pandilla. Logramos integrarnos con éxito. Nuestra relación se consolidaba cada vez más: compartíamos intereses, nuestros viajes durante las vacaciones eran maravillosos  y disponíamos de un grupo de compañeros con los que poder disfrutar de momentos de ocio.

Hacia el cuarto año del idilio, el corazón de mi querida novia ya no palpitaba por mí de la misma manera que lo había hecho hasta entonces. El aburrimiento y la monotonía empezaban a hacer mella lastimando la relación de manera irremediable. No obstante, el cariño y la gran dependencia que teníamos el uno del otro harían que la relación se prolongase durante varios meses antes de separarnos definitivamente.

Hasta el último día antes de negociar nuestra ruptura sentimental, nos profesábamos amor incondicional. Sin embargo, era necesario que cada uno siguiéramos nuestros caminos por separado. Confiábamos en que ésta fuese una solución y que el tiempo confirmase si realmente debíamos seguir compartiendo momentos juntos.

Actualmente, más de dos meses después de la despedida, los recuerdos de una maravillosa etapa juntos asaltan mi mente con frecuencia. Me resulta difícil estar receptivo con otras mujeres sin pensar en mi antigua pareja. Supongo que es lógico. Por ahora, el tiempo no nos ha unido, así que como dijo Miguel de Unamuno, procuremos más ser padres de nuestro porvenir que hijos de nuestro pasado.

Preceptos

Posted in Práctica libre 2 by mariafernandezhermida on abril 29, 2010

Una geisha es bella, elegante, grácil.

Delicada como la flor del cerezo. Pálida luz en un mar de sombras.

Certera como una flecha. Afilada como la naginata.

No derrocha sus encantos con aquellos que no los merecen, pues su contemplación está por encima de los meros mortales.

Una geisha se mantiene fría y distante.

Jamás levantará la voz, correrá, saltará o alterará su perfecta armonía de ningún otro modo. Pues geisha y armonía son una misma cosa.

Una geisha podrá ver nacer, morir, deshonrar o matar sin el más mínimo parpadeo, pues su alma, si es que acaso la posee, está por encima de este mundo y su superfluo devenir.

Una geisha es misterio, es arte.

Una geisha no necesita ocultar sus sentimientos, pues carece de ellos.

Una geisha es perfección.

Memorandum

Posted in Práctica libre 2 by pvf27003 on abril 29, 2010

Yo voy por la calle caminando entre neones buscando soluciones, buscando las razones y el porqué de mis oraciones. Yo no se seguiros los patrones, otra muerte entre las flores.

Una vida que viaja en un asiento de turista, un hermano se va y te obliga a alzar la vista, divina misa. Mira esa foto parece que resucita, parece que se iluminan sus cenizas.

Son las aceras y las farolas, las avenidas y las rotondas. Silenciosas se mantienen ocultando tus historias, tus días de gloria y también tus derrotas.

Una noche más observando el cielo comparto mi ruego. Todos somos duros, todos somos fieros, pero el calor del recuerdo, a veces puede derretir hasta el acero.

Mira, me escuecen las heridas, remuevo las cenizas, las sombras se iluminan. Buscando una salida siento el fuego en este clima, nunca se olvida. Señalamos con el dedo hacia arriba.

Amnesiac, rock del siglo XXI

Posted in Práctica libre 2 by Guito on abril 29, 2010

Me apetece hoy hablaros de uno de los elepés que más me marcó y que amplió mis gustos musicales considerablemente: Amnesiac de Radiohead.

Esta banda de Oxford se pasó varios meses en un estudio de grabación de París en 2000 preparando los temas que conformarían sus dos próximos discos: Kid A, mejor disco de la última década según la revista Rolling Stone; y el que ahora nos ocupa, Amnesiac

Carátula de Amnesiac (2001)
(más…)

Luces y sombras (muchas sombras)

Posted in Práctica libre 2 by Ayla on abril 28, 2010

“Uno de los finales más tristes que yo jamás leí es el final de Peter Pan.

“No des la luz, porque dar la luz supone enfrentarse a la jodida certeza de que hemos crecido. Si Peter Pan viniera a buscarnos, no des la luz, no vaya a descubrir que le hemos traicionado… y hemos crecido demasiado.”

Extracto de la interpretación de Ismael Serrano al final de Peter Pan de J.M. Barrie

La fotografía es un cóctel mágico de luces y sombras. Como la vida.

La vida cotidiana consiste en grandes espacios grises y en penumbra donde aguzamos los ojos buscando un rayo de luz.

La mayoría de nuestro tiempo transcurre en estos grandes espacios semi-iluminados donde nos encontramos cómodos sin grandes tristezas ni grandes alegrías. Son esos largos periodos en los que todo está “bien”.

¿Cómo estás? Bien
¿Qué tal en el trabajo? Bien
¿Cómo te va con ese chico? Bien
Un “Bien” sin pensar.
Un “Bien” que espera pronto encontrar esa pequeña zona quemada donde recargar las pilas.

Pero, en ocasiones, entramos en una espacio donde los contrastes son tan pronunciados que no sabemos realmente que sentir.

Momentos en que deberías ser feliz y no lo eres.
Momentos en que deberías ilusionarte y no eres capaz.
Momentos donde la cabeza te ordena dominar al corazón.
Momentos de duda.
Momentos de bajar los brazos.
Momentos que no deberían estar ahí.

¿Por qué? Por el puto contraste.

Porque has hecho lo que debías y eso te rompe el alma.
Porque la gente te felicita mientras lloras por dentro.
Porque en vez de sentirte orgullosa te mueres de miedo.
Porque tienes vértigo en vez de mirar al horizonte.
Porque eres y no eres.

Las zonas de grandes contrastes son muy puñeteras. Los límites son tan duros que la composición de una fotografía a veces se hace imposible.

¿Hasta donde dejo llegar las sombras?
¿Se quemará esta zona con tanta luz?
¿Puedo?
¿Debo?
¿Hago?

Y, de repente, simplemente disparas.

Sabiendo que sólo es una fotografía.
Sabiendo que no tiene importancia.
Sabiendo que si es horrible, al menos aprenderás algo.
Sabiendo que siempre puedes intentarlo de nuevo.

La vida y la fotografía se asemejan en muchas cosas. Pero se diferencian en otras tantas.

Algún día aprenderé a tomarme la vida con el mismo espíritu juguetón con el que disfruto la fotografía, sabiendo que la luz soy yo, y que sólo yo puedo decidir como iluminar mi mejor encuadre.

Tanganica

Posted in Práctica libre 2 by rebecacabaleiro on abril 28, 2010

El 30 de enero de 1962, en una pequeña escuela de Tanzania, un estudiante contó un chiste. La risa se contagió de tal forma, que se extendió por todo el colegio, pronto por el poblado y, en unas horas, por las aldeas vecinas, llegando a afectar a centenares de personas. Las risas no eran continuas. Se trataba de episodios aislados de carcajadas que se mantuvieron durante más de medio año.

La “Epidemia de la risa de Tanganica”, como se conoce el fenómeno, provocaba dolor, problemas respiratorios, pérdidas de conocimiento y estados de desesperación. El suceso se convirtió en un verdadero misterio, y se acabó asociando con un caso de histeria colectiva.

Este es sólo un ejemplo de que la risa no es siempre sinónimo de alegría. Las cosquillas duelen. Los ataques de risa incontrolados no son agradables en ciertas situaciones: crean molestias físicas, además de vergüenza. Hay incluso enfermedades neurológicas asociadas a la risa, como la risa involuntaria o nerviosa, que provoca carcajadas en el afectado en momentos de estrés. Y está comprobado que uno se puede morir de risa: ya en el siglo III a.C. el filósofo griego Crisipo murió de risa después de darle de beber vino a su burro y ver su reacción.

Sin embargo, en cantidades controladas, la risa es una potente fuente de salud. El éxito de la risoterapia así lo afirma, y los expertos aseguran que reírse alarga la vida, y que al menos una dosis al día es necesaria.

Desde luego, reírse de todo, empezando por uno mismo, hace que la vida sea mucho más fácil, así que es mejor arriesgarse un poco… :)

Eu non falo portuñol

Posted in Práctica libre 2 by xoandaniel on abril 28, 2010
Estou farto de que a xente teña prexuízos coa a miña lingua o Galego. O outro día unha rapaza tivo a coraxe de chamarlle portoñol, ela é brasileira e descoñece a realidade sociolingüística do noso país, Galiza.
Para empezar tería que saber que o que ela escoita polas rúas da cidade é unha deturpación do noso idioma, consecuencia da influencia do castelán, que cada día está a gañar falantes grazas a forza dos medios de comunicación, sobre todo os de Madrid pois convenlles ter unha lingua única para así ter máis negocio.
Despois tería que coñecer a nosa historia como pobo, e así sabería que antes de que existise o portugués e moito máis tarde a súa variante brasileira o galego xa era unha lingua  de prestixio na península ibérica, pois a poesía da baixa Idade Media facíase na nosa lingua.
Tamén sabería que Potugal nace dunha escisión do que era Galiza.
Así  sabería que Braga, hoxe en Portugal,  foi a capital do reino de Galiza na época sueva.
Pero hai máis cousas,durante cincocentos anos os gobernos centrais fixeron leis  contra o galego.
Por iso e por moitas máis cousas a nosa lingua parece unha mistura de idiomas, pero non é certo o que pasa e que temos que normalizar a normativa e facer que toda a xente cando fale galego non o misture co castelán.
Seguir

Get every new post delivered to your Inbox.